『Fly to Dream』

จะปิดเทอมแล้ววววววววววววววว~

จะไปนครสวรรค์แล้ววววววววววว~

ไปหารันน้อย น้องคนเล็กสุดรัก

คิดถึงรอยยิ้มน่ารัก เสียงหัวเราะน่ารัก  ท่านั่งโมเอ้ ท่าเดินโมเอ้ ท่าวิ่งโมเอ้ เสียงร้องเพลงโมเอ้

มือที่กำลูกโป่งที่ซื้อให้โบกไปมา... ท่าเต้น+ร้องเพลง "ซ่อมด้ายยยย~"ของลุงเบิร์ดที่สุดแสนจะโมเอ๊ โมเอ้...

...ที่กล่าวมาทั้งหมดเป็นเด็กผู้ชายนะเคอะ

(สรุปฉันเป็นโชตะค่อน+บราค่อนสินะ )

พอดีวันนี้(แอบ)นั่งดูฮินะจังในบล็อคคุณซ้าค...

(สตอคเกอร์ ว่างั้น = =;; เฉียดคุกมาก ขออภัยอย่างสูงด้วยค่ะคุณซ้าค)

คิดถึงหนักกว่าเดิม ฮือ~ ทำไมยิ้มคล้ายกันงี้ >//<

ความจริงแล้วรันไม่ใช่น้องชายแท้ๆ ของฉันค่ะรันเป็นลูกพี่ลูกน้อง

แต่น้องเกิดมาหน้าตาเหมือนอย่างกับพี่น้องจริงๆ !

ขนาดที่ว่าเอารูปฉันตอนสองสามขวบไปให้ใครดูก็ต้องทักว่า 

"ทำไมให้ไอ้รันมันใส่กระโปรงผู้หญิงล่ะ"

...ขอโทษด้วยค่ะ นั่นรูปฉันเอง 

(เนื่องจากตอนเด็กๆ แม่อยากได้เด็กผู้ชายบวกกับฉันเป็นคนขี้รำคาญและตัดผมสั้น)

คิดถึงจังเน้อ ~

ถามว่า เป็นลูกพี่ลูกน้องทำไมรักมากมายขนาดนั้น (ไม่ใช่แค่รัก เค้าเรียกว่าหลง)

ไม่ใช่แค่น้องหน้าเหมือนฉันนะคะ ฉันรู้สึกเหมือนเค้าเป็นน้องชายแท้ๆของฉันค่ะ

แม่เคยบอกว่า บางทีอาจจะเป็นน้องของฉันก็ได้  แต่เนื่องจากมาช้าไป แม่ฉันก็อายุมากขึ้น

น้องเลยไปเกิดกับคุณน้าแทน...

และที่หลงมากกว่าเดิมคือ... คำแรกที่น้องพูดคือคำว่า

"ต้า"

ถึงจะห้วนๆ แต่ก็ดีใจค่ะ ปลื้มและภูมิใจสุดๆ <<น้ำตาแห่งความปิติ

ตามๆมา คือคำว่า "อู" "แม่" "ปู่" "นม" "นน"(ชื่อพี่ชายแท้ๆเจ้ารัน)

พอสองขวบกว่าๆ น้องก็พูดได้ เรียก "พี่ต้าร์"

ถึงน้องจะติดยายมากกว่า แต่เค้าก็ชอบเล่นกับฉันค่ะ

ว่าไงดี... ฉันยอมเค้าแทบทุกอย่างเลย (แพ้ลูกอ้อน ) แต่ก็มีบางเรื่องที่ไม่ยอม

อย่างวันนั้นน้องมาเที่ยวเชียงใหม่ ฉันก็เพิ่งกลับจากค่ายรับน้อง

พอมาถึงบ้าน... เจ้ารันรออยู่แล้ว พอเห็นฉันมากลากเสื้อฉันเดินรอบบ้านพลางหัวเราะคิกคัก >///<

จำได้ว่า เดินไปกลับหน้าบ้าน+หลังบ้านสิบกว่ารอบ...

ไอ้ตัวน้อยมันไม่เหนื่อยรึไงฟร่ะ ! (อิชาร์สลบเป็นตาย )

 อยากปิดเทอมเร็วๆ จัง >< ไม่อยากสอบเลย อิ๊ !